Maandag 2 juli 2012

Na weer een ontzettend koude nacht (ja echt, je ziet ’s-morgens je adem weer in wolkjes verschijnen), maar met een prettig zonnetje vertrekken we weer om half negen, nadat Frans nog wat foto’s genomen heeft van de omgeving, incluis de helicopter die opstijgt van achter hotel Middleton.  Men verzamelt hier de koeien niet altijd te paard, maar vaak worden die grote afstanden per helicopter afgelegd.

plaats van overnachting

Middleton pub

aan het werk met de helicopter

De weg is nog steeds hetzelfde, erg afwisselend, maar ook vooral eenzaam en bestaat nog steeds uit slechts 1 rijbaan, die we moeten delen met het tegemoetkomende verkeer. Dat wil dus zeggen, ieder rijdt half op de weg en half ernaast. Gelukkig dat de regentijd voorbij is en alles weer is opgedroogd. Lijkt me niet zo prettig om in de modder vast te komen zitten......

Na 51km gereden te hebben komen we bij een mooie uitkijkplaats: Cawnpore Lookout.  Hier stoppen we even om wat foto’s te maken en het was eigenlijk de bedoeling om er meteen even een kopje koffie te drinken in het zonnetje.  Achter de ramen in de auto is het namelijk erg aangenaam, maar......... eenmaal buiten rennen we snel weer terug naar de auto, want mensen, wat is het koud buiten.  Er staat een behoorlijke wind op deze hoogte en die snijdt door alles heen.

de weg nog te gaan

Cawnpore lookout

daar in de verte beneden staat de camper 

een meso, oftewel jump-up

de weg die we gekomen zijn

Om 10 uur stoppen we even verder langs de weg voor koffie en rijden daarna weer verder tot Boulia.  In dat plaatsje tanken we, doen de nodige boodschappen (die hier in de outback bijna 2x zo duur zijn als thuis!) en eten onze lunch.  We zijn dan ongeveer 350km van Winton en moeten nog minstens zoveel naar Mt. Isa.

op weg naar Mt Isa

nog een eindje verder....

Om bijna half vier komen we aan in Dajarra (#408 Dajarra Campground, S21 41 46, E139 30 48), alwaar we stoppen voor de nacht. 

We voelden ons tijdens deze rit echt helemaal in de outback.  De omgeving is nog steeds die van ruige schoonheid.  Geregeld zien we kangoeroes en ook veel vee langs en op de weg.  De velden waar het vee graast zijn namelijk niet afgebakend langs de weg en het kan dus vrij oversteken, dus het is opletten.  Een goede reden om alleen overdag bij goed licht te rijden.  Van tijd tot tijd kom je ook bij de afscheiding van de verschillende stations en rijd je over een metalen rooster (grid) in de weg.  Dat voorkomt dat het vee bij de buren gaat grazen, want de koeien kunnen namelijk niet over zo’n rooster lopen.

dit zijn borden die je zo onderweg tegenkomt

pas op het vee, er is geen afscheiding langs de weg

dezelfde betekenis, maar heeft geen woorden nodig!

Jammer, dat er morgen een eind gaat komen aan deze mooie rit.  We hebben dan ruim 600km gereden op een van de rustigste en achteraf gelegen wegen die berijdbaar zijn met een gewone wagen.  Als we een 4WD hadden gehad, dan waren we van Boulia naar Alice Springs gereden, maar met deze camper wagen we het maar niet.  Je weet niet hoe de toestand is op een onverharde weg.  Jammer, maar och, wie weet.......

Vandaag kreeg ik ook een telefoontje van mijn buurman.  De post die ik door zou laten (en waarvoor je dus goed betaalt bij het postkantoor!) komt nog steeds op mijn adres.  Het is maar goed dat hij de sleutel heeft en een oogje in het zeil houdt.

Zondag 1 juli 2012

We staan weer bijtijds op en na het ontbijt pakken we ons boeltje en bereiden we ons voor op de volgende stap van de reis.  WC geleegd, water bijgetankt en natuurlijk ook brandstof en dan vertrekken we.  Nog niet op weg naar de volgende plaats, maar eerst nog langs het Mathilda Centre, een soort museum over dit gedeelte van de outback en natuurlijk uitleg over het beroemde Walzing Mathilda. 

Dat gezien kunnen we echt gaan rijden.  We vertrekken om 12 uur en het plan is om via een minder bekende route naar Mt. Isa te rijden.  Het is een heel stuk om, maar naar men zegt de moeite waard.  Nu dat is het ook.  Het is geen highway, verre van dat, maar natuurlijk ook een stuk rustiger, al kom je hier ook weer steeds de grote, 53m lange, road trains tegen. 

Dit is een rit waar we waarlijk van genieten.  Het is het hart van Australia.  Voor een vreemdeling lijkt het waarschijnlijk allemaal hetzelfde: uitgestrektheid, dor en groen elkaar afwisselend en hier en daar een heuveltje.  Wij zien echter elke nuance van het land: vlak en uitgestrekt, mesa’s en jump-ups, lange ketens van heuvels, tientallen verschillende kleuren grond varierend van wit, geel, naar rood.  Zand, stenen, rotsen.  En de vegetatie is zo afwisselend, daar zijn geen woorden voor.  De grassoorten en graspollen zijn allemaal verschillend, allemaal anders van kleur......  De 170 km die we vandaag rijden zijn voorbij voor we het weten.  Maar niet geklaagd, morgen en overmorgen rijden we nog steeds dezelfde weg.......

aardig droog zo

nog een eindje te gaan....

Lunch gebruiken we langs de weg (ter hoogte van een station, oftewel homestead, The Grove genaamd: S23 8.228, E144 0.546), want er zijn hier niet zoveel picnicplaatsen als langs de highways en onze stop voor de nacht is bij een gehucht, Middleton geheten, dat bestaat uit: 1 pub!!! Natuurlijk stappen we even binnen voor een drankje en een praatje en je staat er versteld van hoevel auto’s er op zo’n achteraf weg nog stoppen. De rest stop er tegenover wordt aangeduid met: Hotel Hilton (no vacancy, no air conditioning, no food) en de koeien komen rustig eens rond de camper wandelen om rond te kijken, zodat ze ook weer op de hoogte zijn.......

Nou, dat was het weer voor vandaag.  Morgen de rest en wanneer dit gedeelte ge-upload zal worden is de vraag, want we hebben totaal geen kontakt met de buitenwereld....

mijn favoriete plekje (waarschijnlijk momenteel ook favoriete houding!)

Zaterdag 30 juni 2012

Vandaag is het wasdag, dus allereerst wordt de was gedaan.  De wasmachines zijn van ruim formaat dus stoppen we alles wat we hebben erin.  Helemaal tegen mijn ouderwetse, maar naar mijns inziens nog goede, regel dat verschillend goed op een eigen programma gewassen moet worden en dat je licht niet met donker mengt.  Aangezien ik niet veel keus heb doen we het maar op deze manier.  Later op de dag, als alles droog is sta ik dus lekker te borstelen om alle zeeppoeder en pluis weg te halen, maar goed, schoon is het verder wel en we kunnen er weer even tegen.  Ook maar even wat andere h.h. taken, zoals de camper vegen en matten uitkloppen en we zijn weer klaar voor de rest van de reis.

Verder houden we een lekker luie dag.  De zon staat stralend aan de hemel en we dragen weer korte broeken.  Niet voor lang, dus extra genieten. 

Later in de middag lopen we even naar de winkel voor boodschappen en verkennen we de omgeving een beetje.  Er wordt hier opaal gewonnen in de buurt, dus daar zien we nogal wat aanbod van.  Het is boulder opal, dat een beetje bruinachtig van kleur is.  Niet mijn favoriet.  Ik zie liever de ‘melk’ opaal of de ‘zwarte’.

We lopen ook langs een 70m lange muur die opgebouwd is uit rotsblokken uit de opaalmijnen en cement met daarin van alles verwerkt van grasmaaier onderdelen tot een komplete motor en cementmolen.  Dit is ‘Arno’s muur’ en een bezienswaardigheid in het plaatsje.

Arno's Muur

We lopen ook nog langs een ouderwetse openluchtbioscoop en aangezien die bij gelegenheid juist op zaterdagavond open is nemen we ons voor om na het eten daar naar terug te gaan. Normaal gesproken wordt er alleen op woensdagavond een film gedraaid.

Zomaar een grappig plaatje: twee koeien op een bankje (metal sculptures)

Terug naar de camping en nog wat luieren met een glaasje en een praatje met buren her en der en dan is het alweer etenstijd.

Om even voor achten lopen we naar de bioscoop.  Dit is eigenlijk heel apart en er zijn er, naar zeggen, nog maar twee van dit soort in heel Australia: deze en eentje in Broome in WA.  Wij zijn in het verleden, dat zal zo’n 17 jaar geleden zijn, al wel eens naar zo’n bioscoop geweest in Collarenebri toen Stephan en Tori nog in Walgett woonden.  Of die nog bestaat weten we niet, maar het was toen ook een heel evenement, want we reden 75km om even naar de film te gaan kijken....

Reclame dia's die vroeger gebruikt werden

Een oude, niet meer in werking zijnde, filmprojector

De bioscoop in de buitenlucht

Zo’n openluchtbioscoop moet je niet verwarren met een drive-in theatre, want dat is zo’n bioscoop in de open lucht waar je met je auto naar toe gaat en waar je vanuit je auto naar de film kijkt die op een ontzettend groot doek wordt geprojecteerd.  Een openluchtbioscoop is een soort binnenplaats (maar dan wel groot) met van die ligstoelen die je op het strand wel ziet.  Er is geen dak, dus je zit letterlijk buiten en hoopt dan maar dat het niet gaat regenen. J  Deze bioscoop in Winton is al heel oud.  Bestond al sinds 1918, maar was afgebrand in 1938 en daarna weer opgebouwd.  De filmprojector dateert nog van dat jaar en wordt steeds onderhouden door dezelfde persoon.  Hij wil nog proberen door te gaan tot 2018 en houdt er dan mee op.  Dan heeft dus duidelijk de bioscoop 100 jaar bestaan.  Er worden nog oude films gedraaid en ook oude reklame’s getoond.  Hartstikke leuk. Na de film kregen we gratis een kopje koffie en mochten we in het museumgedeelte rondkijken en ook in de projectieruimte.  Daar stonden we er versteld van hoe zo’n filmprojector er uit ziet en hoe die werkt.  Nooit geweten dat het zo’n groot en ingewikkeld apparaat was, maar ik begrijp nu een stuk beter hoe dat allemaal ging vroeger en ook wat er allemaal verkeerd kon gaan. J

Vrijdag 29 juni 2012

De laatste update was van dinsdag, dus er zijn inmiddels een paar dagen overheen gegaan, tijdens welke we ons overigens goed vermaakt hebben.  Uiteraard was woensdag eerst de Stockman’s Hall of Fame aan de beurt.  We waren er klokslag 9 uur en hoefden gelukkig niet erg lang in de rij te staan voor de kaartjes.  Toch is het opvallend hoe druk het is in zulke plaatsen in de outback.  Campers, caravans, ze komen van heinde en ver.  Natuurlijk is het ook drukker omdat het schoolvakantie is, maar toch zijn er ook heel wat bij van de, inmiddels bekende, grey nomads tot wie wij natuurlijk ook behoren. J

Maar goed, terug naar de Hall of Fame.  Er waren verschillende mogelijkheden en wij namen voor het gemak kaartjes voor het museum, lunch en een show.  Zo hadden we alles in een keer.  Het museum was interessant genoeg om een groot gedeelte van de ochtend in rond te wandelen.  Zoals zovele musea handelt het over het ‘ontstaan’ van Australia, de eerste inheemse mensen oftewel Aborigenees en verder over het leven in de ‘outback’ en op de farms, omdat dat hier natuurlijk zo belangrijk is.

Met zo'n kar kwam men naar de homesteads om allerlei waren te verkopen

een van de eerste 'huizen', een slab hut genaamd

een wolbaal pers

De show was ook geinig.  Het was een soort one-man show, een man die grapjes vertelde en wat bush poetry liet horen.  Er kwamen ook paarden, honden, een kameel en bullocks aan de orde. 

Bullocks zijn gecastreerde stieren die vroeger werden gebruikt voor het zware werk en vervoer.  In dit geval kregen we te zien hoe een team werd ingespannen en ze een grote boomstam naar en op een kar sleepten.  Na de show was er een heerlijke lunch die bestond uit frites en een knoeperd van een hamburger met een soft drink erbij naar keuze.  Daarna zijn we nog even verder het museum doorgelopen, en de rest van de Hall tot het tijd was om weer op huis aan te gaan.  Al met al een gezellige en leerzame dag.

Donderdag zijn we de ‘stad’ in gegaan.  Eerst een bezoekje aan het informatie centrum gebracht om wat meer te weten te komen over de plaatsen in de omtrek en te zien wat er nog meer bezienswaardigheden zouden zijn.  In Longreach genoeg, maar alles is toch wel vrij duur en aangezien dit eigenlijk een interim vakantie is en onze ‘echte’ vakantie naar Amerika er nog aan zit te komen dit jaar, wilden we het toch niet al te bont maken.  Dus Qantas, een cruise met de paddlesteamer en een rit met het Cob & Co. rijtuig e.d. hebben we dus maar overgeslagen.

Een Cobb & Co coach

In plaats daarvan hebben we wat rondgelopen in het centrum, een botanical walk gedaan en een bezoekje gebracht aan de bibliotheek, alwaar ik het eerste gedeelte van dit blog ge-upload heb.  Helaas zonder foto’s want het signaal is hier erg zwak en internet daardoor vrij langzaam.  Het uploaden van de tekst alleen al duurde bijna een half uur, foto’s gingen helemaal niet.  Een volgende keer misschien.  Ook hebben we nog geprobeerd om te geocachen, maar ook deze cache hebben we niet gevonden.  Een volgende keer toch met de andere GPS eens checken of onze coordinaten wel juist zijn, want ik heb tussendoor ook al eens de coordinaten gehad van caches in Victoria!

Normaal gesproken kijken we in de camper ’s-avonds altijd naar een aflevering van de serie the Tudors, maar eergisteren hadden we onze laatste batterijen opgebruikt van de computer en aangezien we een staanplaats hadden zonder stroom konden we niets opladen.  Rijden met de camper deden we ook al niet al te veel, dus ook die accu’s waren uiteindelijk leeg en hebben we dus maar spelletjes zitten spelen bij het licht van mijn hobbylamp, die ik gelukkig had meegenomen.  Ja, het is hier niet net als in Nederland, dat je tot ’s-avonds laat buiten kunt zitten....  Maar aan de andere kant is het hier nu winter en hebben we onze kortste dag zopas gehad en die was toch ook niet zo kort als een winterdag in Nederland!

Vrijdagochtend zijn we gelukkig weer wakker geworden met een stralende zon.  Niet alleen de zonsondergang is hier prachtig in de outback, maar ook zonsopkomst is fantastisch: een prachtige rode zon die langzaamaan alles in een wonderlijke rode gloed zet.  Fantastisch!

Ook de rest van de dag is het mooi weer gebleven.  Helaas worden de nachten weer kouder nu het warme wolkendek is verdwenen, maar overdag is het heerlijk en hebben we onze spijkerbroeken weer vervangen door korte broek en T-shirt.

Vanochtend hebben we eerst nog de school of the air bezichtigd, oftewel officieel: the Longreach School of Distant Education.  Ook dit was weer heel interessant.  We wisten wel zo’n beetje hoe dat vroeger ging toen alle kontakten nog via de radio werden gemaakt op de afgelegen homesteads of stations zoals ze ook wel genoemd worden, maar in deze moderne tijd met internet, computers en telefoon zit het toch ook allemaal heel geniaal in elkaar.  Het was leuk om zo’n les eens mee te maken.

Binnenplaats van de school of the air

de homesteads die les krijgen via de school (het omlijnde
gedeelte  is dat van de Longreach school - er zijn meerdere scholen)

werkstukken door de schoolkinderen ingestuurd

Daarna hebben we nog een bezoekje gebracht aan het Powerhouse Museum, dat eigenlijk geen nadere uitleg behoeft.  Na nog wat boodschappen gedaan te hebben zijn we aangereden richting Winton.  Gerben is in het verre verleden eens een week op kamp geweest hier en vertelde ons toen over het vieze water van de Artesian bore.  Welnu, dat water had ik gisteren al geproefd in Longreach en ik moet zeggen, ik ben er niet bepaald kapot van!  Gelukkig proef je het niet als je koffie drinkt en ook het koken is okay, maar je ruikt het wel als je de afwas doet.  En we hebben hier voor twee nachten geboekt op een camping, zodat we de was kunnen doen.  Oh jeetje, wat zal die ook lekker ruiken....... ;-)

De rit naar Winton was kort en de camping hadden we zo gevonden.  We boeken volgens plan twee nachten en krijgen een plekje toegewezen tussen de vele campers en caravans.  Ook hier is het een drukke bedoening, al zijn we in de outback.  Aangezien we stroom hebben laden we meteen alles op: laptop, mobieltjes en de GPS van Frans, want die had weer kuren, omdat die niet zo goed schijnt op te laden in de auto. 

dinsdag 26 juni 2012

Vandaag eigenlijk weinig interessants te vertellen, maar desondanks hebben we genoten van de mooie rit.  We vertrokken om half 9 met regen en die heeft ons nagenoeg tot Longreach achtervolgd, met een pauze toen we in Barcaldine waren.  We stopten in Alpha om te tanken en later in Jericho om olie te kopen voor de stuurbekrachtiging, want die hadden ze niet waar we tankten.  Daar hebben we meteen ook maar onze morning tea genuttigd.  Met lunchtijd stopten we in Barcaldine en omdat het droog was hebben we gelijk maar even een beetje rond gewandeld en het een en ander bekeken.  Hier staat ook de, voor Australiers bekende, Tree of Knowledge.

(Meer foto’s heb ik momenteel niet, want die van mij heb ik allemaal genomen met mijn mobieltje en die kan ik nog niet overzetten op de laptop.)

Na de wandeling en enkele foto’s ging de rit verder richting Longreach.  Het eerste gedeelte vanaf Bogantungan was lastig rijden.  De weg had erg veel geleden en er waren ook veel werkzaamheden die stil lagen vanwege de regen, maar die het rijden dubbel vermoeilijkten, omdat op sommige plekken geen berm was, maar een scherpe rand en diep gat, zodat je niet uit kon wijken waar het nodig was.  Dat gaf vaak peniebele situaties als er een lange road train aan kwam rijden of ‘oversize’ vervoer. Gelukkig werd dat na Jericho beter en hadden we een redelijk en breder wegdek, al zaten er hier en daar wel wat potholes.  Soms knepen we echter de tenen toch wel bij elkaar als je van die ongelooflijke stunts zag uithalen door andere bestuurders.  Dit is een gedeelte van Queensland waar lange road trains rijden van wel 53m lang.  Dan zie je niet alleen een wagen met caravan zo’n road train inhalen, maar een andere wagen vlak erachter, die dus niet ziet of die wagen voor hem wel ruimte genoeg laat als er tegemoetkomend verkeer is.  En dan een wagen met caravan, in de regen, op een weg met potholes een road train inhalen die toch al 85 a 90km per uur gaat.........  Suicidal!  We bleven na een tijdje dan ook maar op grote afstand achter de voorgaande trucks rijden, want als er een botsing is kun je niet eens uit de weg.

Enfin, buiten dat en de regen was het toch een prachtige rit.  Dit is het mooie gedeelte van Australia, althans voor ons.  Het is uitgestrekt en er is steeds wisselende vegetatie.  Regelmatig zie je (en dat is tijdens perioden van droogte wel anders) kangoeroes door het hoge gras hoppen of voor je de weg oversteken.  Donkergrijze regenwolken, die zich vergaren aan de horizon en een zonnetje dat zijn best doet om door versleten plekjes van het wolkendek te schijnen.  Wondermooi en zo heerlijk rustig, want het is natuurlijk bij lange na niet te vergelijken met het verkeer in Zuid-Oost Queensland, en met name rondom Brisbane.

Om kwart voor drie kwamen we aan in Longreach, alwaar we snel een plaatsje gezocht hebben voor overnachting.  We staan op #353 – Longreach Waterhole – S23 24 33, E144 13 46.  Zoals de naam doet vermoeden staan we aan een rivier, de Thompson River.  Morgen hopen we een bezoek te brengen aan de Stockman’s Hall of Fame en Qantas (de vliegtuigmaatschappij die in deze regio opgericht is) en wie weet wat we nog meer vinden.

Eindelijk hebben we ook weer coverage voor de mobieltjes, dus heb ik het eea aan emails kunnen lezen en verzenden en kontakt gehad met Gerben, die ons overigens volgt op Latitude.

Ikke, aan het internetten op m'n mobieltje, nog net voor het slapen gaan...

Zo, dat was het weer voor vandaag.  Morgen weer een update en hopelijk krijg ik de kans om dit blog eindelijk te uploaden.

maandag 25 juni 2012

De afgelopen nacht heeft het zacht, maar gestadig geregend en dus staan we vroeg op om ons boeltje te pakken.  We zijn niet de enigen.  Veel tenten worden afgebroken en ook andere campers vertrekken.  De ervaring heeft ons geleerd om niet lang te wachten als het regent en de toch al doorweekte grond kan geen water meer opnemen. De zand- en grindweg hier naar toe zijn nu nog te bereiden, maar niet lang meer en we hebben geen 4WD om door de modder heen te baggeren.  Jammer, want voor vandaag hadden we de lange tocht naar de Big Bend in gedachten.  De uitdaging was om eindelijk ook een keer de Cathedral Cave te zien, die ik de eerste keer niet haalde en dus de tocht van 22 km te maken.  Nou ja, we hebben toch genoten en de uitdaging kan wachten.  Komen we er nooit meer, dan nog geen man overboord.

We vertrekken om 8 uur en maken vandaag de tocht via Rolleston en Springsure naar Emerald in de gemfields.

Eerst nog even een stop bij een historisch interessante plaats waar de restanten van een vliegtuig te zien zijn.

Als ik het me goed herinner was het een vliegtuig dat tijdens de oorlog neergestort is in deze regio en pas in 2004 gevonden.

We zien nog een groot aantal kangoeroes in de gorge en later ook nog menige kangoeroe en wallaby langs de weg naar Rolleston.  Daarna wordt het minder. In Rolleston stoppen we om te tanken en voor een kopje koffie (#429 - Beazley Park S24 27 48, E146 37 28), waarna we weer verder rijden om in Emerald te stoppen voor lunch en boodschappen (nabij #329 – Emerald Botanical Gardens – S23 31 49, E148 09 59).  Hier is het eindelijk even droog, maar nog wel zwaar bewolkt.  Het is echter geen weer om door de botanical gardens te wandelen, iets wat we de vorige keer wel gedaan hebben.  De boodschappen binnen, kunnen we weer doorrijden.  Nu even een afslag naar Sapphire voor een dump station om de cassette te legen.  Ook hier zijn we al eens geweest en verderop in Rubyvale ook en aangezien het hier weer regent rijden we maar liever door.  Deze keer volgen we een weg die we nog nooit gereden hebben, richting Longreach.  Onze stop voor de overnachting is #336 – Bogantungan Rest Area – S23 38 54, E 147 17 23.

Nog steeds killetjes en regenachtig, dus vanavond zal de Hollandse stamppot met Australisch kangoeroe steaks best smaken....

zondag 24 juni 2012

Op zijn zondag’s koffie op bed en een eitje bij het ontbijt. De zwarte zakjes die ik op de caravan en camper beurs heb gekocht om brood te roosteren in de pan komen goed van pas en werken ook echt, dus lekker geroosterd brood voor het ontbijt.

Na het ontbijt pakken we ons boeltje om te verhuizen naar de andere kampeerplaats. Even nog langs de receptie voor internet om email te lezen. Nou, dat kunnen we vergeten. Geen kontakt, dus laat maar zitten. Die paar minuten die ik misschien nog over had zijn de moeite niet.

De nieuwe kampeerplaats is ingenomen door iemand anders, dus gaan we even bij het kantoor van de rangers langs. We kunnen op een andere plaats staan, betalen voor onze campsite en krijgen een vergunning. Goed, geen problemen voor de verdere duur. We maken er een rustige dag van. Lekker koffie drinken in het zonnetje, dat zich door toenemende bewolking helaas na de middag niet meer laat zien, en later nog gezellig lunchen buiten. Later in de middag maken we een wandeling naar de rock pool en lopen via de hoofdweg weer terug. Overal is nog duidelijk de vernieling door de overstromingen aanwezig. We hoorden dan ook vandaag dat afgelopen woensdag pas grote gedeelten van de wandelpaden weer geopend waren voor het publiek. Er is veel werk geweest, dat konden we wel zien. Paden opnieuw merken, oversteek plaatsen (rotsblokken als stapstenen) vernieuwen, bomen doorzagen die dwars over de paden lagen, enz. enz. Het overgrote gedeelte is echter redelijk begaanbaar en we genieten van de mooie omgeving en dieren om ons heen. Er zijn zoveel kangoeroes en ze zijn blijkbaar erg gewend aan mensen om hen heen, want ze lopen geen van allen weg.

Een prachtige hertshoorn varen op de rotsen

Vogelnest varen 

Een onbekende plant, maar wel heel apart

Na de wandeling doen we nog wat spelletjes tot etenstijd en daarna is het bijtijds naar bed, want we hebben nu geen stroom en moeten zuinig zijn op de accu’s. Het was echter fijn een rustige dag te hebben, want we merken toch wel aan onze pijnlijke spieren dat we gisteren lang gewandeld en veel geklommen hebben.