dinsdag 26 juni 2012

Vandaag eigenlijk weinig interessants te vertellen, maar desondanks hebben we genoten van de mooie rit.  We vertrokken om half 9 met regen en die heeft ons nagenoeg tot Longreach achtervolgd, met een pauze toen we in Barcaldine waren.  We stopten in Alpha om te tanken en later in Jericho om olie te kopen voor de stuurbekrachtiging, want die hadden ze niet waar we tankten.  Daar hebben we meteen ook maar onze morning tea genuttigd.  Met lunchtijd stopten we in Barcaldine en omdat het droog was hebben we gelijk maar even een beetje rond gewandeld en het een en ander bekeken.  Hier staat ook de, voor Australiers bekende, Tree of Knowledge.

(Meer foto’s heb ik momenteel niet, want die van mij heb ik allemaal genomen met mijn mobieltje en die kan ik nog niet overzetten op de laptop.)

Na de wandeling en enkele foto’s ging de rit verder richting Longreach.  Het eerste gedeelte vanaf Bogantungan was lastig rijden.  De weg had erg veel geleden en er waren ook veel werkzaamheden die stil lagen vanwege de regen, maar die het rijden dubbel vermoeilijkten, omdat op sommige plekken geen berm was, maar een scherpe rand en diep gat, zodat je niet uit kon wijken waar het nodig was.  Dat gaf vaak peniebele situaties als er een lange road train aan kwam rijden of ‘oversize’ vervoer. Gelukkig werd dat na Jericho beter en hadden we een redelijk en breder wegdek, al zaten er hier en daar wel wat potholes.  Soms knepen we echter de tenen toch wel bij elkaar als je van die ongelooflijke stunts zag uithalen door andere bestuurders.  Dit is een gedeelte van Queensland waar lange road trains rijden van wel 53m lang.  Dan zie je niet alleen een wagen met caravan zo’n road train inhalen, maar een andere wagen vlak erachter, die dus niet ziet of die wagen voor hem wel ruimte genoeg laat als er tegemoetkomend verkeer is.  En dan een wagen met caravan, in de regen, op een weg met potholes een road train inhalen die toch al 85 a 90km per uur gaat.........  Suicidal!  We bleven na een tijdje dan ook maar op grote afstand achter de voorgaande trucks rijden, want als er een botsing is kun je niet eens uit de weg.

Enfin, buiten dat en de regen was het toch een prachtige rit.  Dit is het mooie gedeelte van Australia, althans voor ons.  Het is uitgestrekt en er is steeds wisselende vegetatie.  Regelmatig zie je (en dat is tijdens perioden van droogte wel anders) kangoeroes door het hoge gras hoppen of voor je de weg oversteken.  Donkergrijze regenwolken, die zich vergaren aan de horizon en een zonnetje dat zijn best doet om door versleten plekjes van het wolkendek te schijnen.  Wondermooi en zo heerlijk rustig, want het is natuurlijk bij lange na niet te vergelijken met het verkeer in Zuid-Oost Queensland, en met name rondom Brisbane.

Om kwart voor drie kwamen we aan in Longreach, alwaar we snel een plaatsje gezocht hebben voor overnachting.  We staan op #353 – Longreach Waterhole – S23 24 33, E144 13 46.  Zoals de naam doet vermoeden staan we aan een rivier, de Thompson River.  Morgen hopen we een bezoek te brengen aan de Stockman’s Hall of Fame en Qantas (de vliegtuigmaatschappij die in deze regio opgericht is) en wie weet wat we nog meer vinden.

Eindelijk hebben we ook weer coverage voor de mobieltjes, dus heb ik het eea aan emails kunnen lezen en verzenden en kontakt gehad met Gerben, die ons overigens volgt op Latitude.

Ikke, aan het internetten op m'n mobieltje, nog net voor het slapen gaan...

Zo, dat was het weer voor vandaag.  Morgen weer een update en hopelijk krijg ik de kans om dit blog eindelijk te uploaden.

maandag 25 juni 2012

De afgelopen nacht heeft het zacht, maar gestadig geregend en dus staan we vroeg op om ons boeltje te pakken.  We zijn niet de enigen.  Veel tenten worden afgebroken en ook andere campers vertrekken.  De ervaring heeft ons geleerd om niet lang te wachten als het regent en de toch al doorweekte grond kan geen water meer opnemen. De zand- en grindweg hier naar toe zijn nu nog te bereiden, maar niet lang meer en we hebben geen 4WD om door de modder heen te baggeren.  Jammer, want voor vandaag hadden we de lange tocht naar de Big Bend in gedachten.  De uitdaging was om eindelijk ook een keer de Cathedral Cave te zien, die ik de eerste keer niet haalde en dus de tocht van 22 km te maken.  Nou ja, we hebben toch genoten en de uitdaging kan wachten.  Komen we er nooit meer, dan nog geen man overboord.

We vertrekken om 8 uur en maken vandaag de tocht via Rolleston en Springsure naar Emerald in de gemfields.

Eerst nog even een stop bij een historisch interessante plaats waar de restanten van een vliegtuig te zien zijn.

Als ik het me goed herinner was het een vliegtuig dat tijdens de oorlog neergestort is in deze regio en pas in 2004 gevonden.

We zien nog een groot aantal kangoeroes in de gorge en later ook nog menige kangoeroe en wallaby langs de weg naar Rolleston.  Daarna wordt het minder. In Rolleston stoppen we om te tanken en voor een kopje koffie (#429 - Beazley Park S24 27 48, E146 37 28), waarna we weer verder rijden om in Emerald te stoppen voor lunch en boodschappen (nabij #329 – Emerald Botanical Gardens – S23 31 49, E148 09 59).  Hier is het eindelijk even droog, maar nog wel zwaar bewolkt.  Het is echter geen weer om door de botanical gardens te wandelen, iets wat we de vorige keer wel gedaan hebben.  De boodschappen binnen, kunnen we weer doorrijden.  Nu even een afslag naar Sapphire voor een dump station om de cassette te legen.  Ook hier zijn we al eens geweest en verderop in Rubyvale ook en aangezien het hier weer regent rijden we maar liever door.  Deze keer volgen we een weg die we nog nooit gereden hebben, richting Longreach.  Onze stop voor de overnachting is #336 – Bogantungan Rest Area – S23 38 54, E 147 17 23.

Nog steeds killetjes en regenachtig, dus vanavond zal de Hollandse stamppot met Australisch kangoeroe steaks best smaken....

zondag 24 juni 2012

Op zijn zondag’s koffie op bed en een eitje bij het ontbijt. De zwarte zakjes die ik op de caravan en camper beurs heb gekocht om brood te roosteren in de pan komen goed van pas en werken ook echt, dus lekker geroosterd brood voor het ontbijt.

Na het ontbijt pakken we ons boeltje om te verhuizen naar de andere kampeerplaats. Even nog langs de receptie voor internet om email te lezen. Nou, dat kunnen we vergeten. Geen kontakt, dus laat maar zitten. Die paar minuten die ik misschien nog over had zijn de moeite niet.

De nieuwe kampeerplaats is ingenomen door iemand anders, dus gaan we even bij het kantoor van de rangers langs. We kunnen op een andere plaats staan, betalen voor onze campsite en krijgen een vergunning. Goed, geen problemen voor de verdere duur. We maken er een rustige dag van. Lekker koffie drinken in het zonnetje, dat zich door toenemende bewolking helaas na de middag niet meer laat zien, en later nog gezellig lunchen buiten. Later in de middag maken we een wandeling naar de rock pool en lopen via de hoofdweg weer terug. Overal is nog duidelijk de vernieling door de overstromingen aanwezig. We hoorden dan ook vandaag dat afgelopen woensdag pas grote gedeelten van de wandelpaden weer geopend waren voor het publiek. Er is veel werk geweest, dat konden we wel zien. Paden opnieuw merken, oversteek plaatsen (rotsblokken als stapstenen) vernieuwen, bomen doorzagen die dwars over de paden lagen, enz. enz. Het overgrote gedeelte is echter redelijk begaanbaar en we genieten van de mooie omgeving en dieren om ons heen. Er zijn zoveel kangoeroes en ze zijn blijkbaar erg gewend aan mensen om hen heen, want ze lopen geen van allen weg.

Een prachtige hertshoorn varen op de rotsen

Vogelnest varen 

Een onbekende plant, maar wel heel apart

Na de wandeling doen we nog wat spelletjes tot etenstijd en daarna is het bijtijds naar bed, want we hebben nu geen stroom en moeten zuinig zijn op de accu’s. Het was echter fijn een rustige dag te hebben, want we merken toch wel aan onze pijnlijke spieren dat we gisteren lang gewandeld en veel geklommen hebben.

zaterdag 23 juni 2012

Het was vandaag inderdaad heel mooi weer en dus kon onze geplande wandeling doorgaan.  Doch eerst even langs het kantoortje om een nieuw wachtwoord te halen voor de internet verbinding.  Gisteren zaten we er te ver vandaan en je kreeg maar een paar uur om het te activeren.  Het signaal is hier te zwak om van veraf op te vangen, dus hebben we op het terrasje in de zon snel even email doorgenomen.  Het blog kon ik nog niet uploaden, want de verbinding was er te slecht voor.  Dat komt later dus wel een keer.  Daarna zijn we doorgereden naar het bezoekerscentrum en het kantoor van de wildlife rangers, want we zitten hier in een national park. Daar komen we tot de ontdekking waarom onze kampeer plaats zo duur is.  Het Bush Resort is nieuw en iets van de laatste jaren.  Omdat de oude kampeerplaatsen niet geadventeerd worden leg je automatisch aan bij de eerste de beste: het resort.  Ik vraag me af hoeveel mensen er in trappen als ze, net als wij, niet van de veranderingen op de hoogte zijn.  Enfin, vlakbij het kantoor zien we onze oude vertrouwde kampeerplaats.  Wel vernieuwd en opgeknapt, maar toch nog zo gezellig als we het kenden van vroeger.  We vragen aan de ranger of we er nog een nacht of wat kunnen staan, maar in eerste instantie moeten we opbellen naar het hoofdkantoor, dat ons verteld dat alles volgeboekt is vanwege de schoolvakantie, en op de ene plaats die er vrij is voor zondagnacht mag je niet met een camper.  Domper!  Doch, gelukkig zegt de ranger dat we ons daar niets van aan moeten trekken.  We komen gewoon morgen terug en gaan er dan staan.  Mocht de plaats onverwacht nog ingenomen zijn, dan mogen we op het overflow terrein gaan staan.  Wij blij, dus dat gaan we doen.  We willen voor de kampeerplaats betalen (die een heeeeel stuk goedkoper is) maar aangezien hij op dat moment geen geld kan aannemen doen we dat de volgende dag wel.

Wel, we gaan dan nu maar eerst de geplande wandeling maken, want anders wordt het te laat.  De ranger heeft ons, bij navraag, verteld dat de leuke wallaby’s whiptail wallabies heten of ook wel pretty face wallabies genoemd worden.  Ach ja, die naam herinner ik me weer.  We zien er genoeg om ons heen en ook enkele eastern grey kangaroes.  Ze lopen hier allemaal vrij rond bij de kampeerplaatsen en zijn niets schrikachtig.  

Onze wandeling begint achter het bezoekerscentrum.  Ook hier is veel veranderd, deels door de overstromingen.  Een groot deel van het pad is verlegd en vernieuwd en ook een verderop een groot deel onherkenbaar.  Je moet echt je weg zoeken af en toe.  Vroeger stak je, als ik het me goed herinner, 16 keer de Carnarvon Creek over, die dus door de gorge stroomt, maar nu zijn na de eerste oversteek zeven ervan verdwenen, omdat het pad verlegd is.  We steken pas weer over bij nummer 8. 

Carnarvon Creek

Carnarvon Creek

Carnarvon Creek

Carnarvon Creek

Het is trouwens een gewaagde zaak, want je stapt van rotsblok op rotsblok en moet goed je evenwicht zien te bewaren.  Voorheen heb ik alle 16 met droge voeten gedaan, dus .maar eens kijken of het deze keer ook nog lukt.  We maken het ons echter wel een beetje makkelijker door ieder een lange tak mee te nemen die als wandelstok dienst doet, zodat je op de stapstenen je evenwicht niet zo snel verliest.

Moss Gardens

Moss Gardens

Moss Gardens

Amphitheatre

Amphitheatre

Amphitheatre

Ward's Canyon

Ward's Canyon

Ward's Canyon

Zo wandelen we de track naar de Moss Gardens, het Amphitheatre en Ward’s Canyon.  Dan zijn we ongeveer halverwege en houden het voor gezien, want de terugtocht hebben we ook nog voor de boeg.  We hadden lunch bij ons, die we lekker op een bankje genuttigd hebben en verder hebben we het met water moeten doen, want we hebben er niet aan gedacht om in de camper een thermosfles mee te nemen.  Om een uur of half 2 aanvaarden we de terugtocht en zijn om half 4 weer bij de wagen.  De terugweg gaat sneller, omdat je door kunt lopen en niet alle zijpaden in hoeft naar de verschillende uitlopers van de gorge, zoals bijv. de Moss Gardens.  Doch, alles bij elkaar zijn we toch 5 uur zoet geweest.

Terugweg naar de campground

Terug bij de camper nemen we eerst een kop koffie en gaan even met de beentjes omhoog.  Wat zijn we moe!

Even uitrusten

Bij terugkomst op de camping is het douchen, eten koken en het er voor de rest van de avond rustig van nemen.  We kijken, zoals gewoonlijk, een aflevering van de Tudors en duiken dan moe, maar voldaan ons bed in.

vrijdag 22 juni 2012

In de ochtend nog even gewandeld, wat foto’s gemaakt en een praatje met andere kampeerders.

Om kwart over tien zijn we weer vertrokken.  Helaas was het weer wat omgeslagen en hadden we behoorlijk wat bewolking, maar gelukkig geen regen.  Op weg naar de volgende stop hebben we nog even geprobeerd om een ‘cache’ te vinden, maar dat was een verstopplaats aan de grote weg en het leek er meer op een vuilnisbelt dan een picnicplaats, dus hebben we niet zo lang gezocht.  Ook niet gevonden dus, helaas.

Om 12 uur waren we in Injune, alwaar we etenswaar ingeslagen hebben en gelunchd.  Dit was gewoon langs de weg, want er waren geen speciale picnicplaatsen.

Daarna doorgereden naar, ja alweer zoals gepland, Carnarvon Gorge.  Veel wegwerkzaamheden weer.  Wat hebben de wegen veel geleden door de overstromingen van de laatste twee jaren!  Ook stonden deze keer alle kreken en rivieren vol water.  Normaal zie je zand en droge rivierbeddingen in het binnenland.  Ook de weg naar de Gorge, als je afslaat van de grote weg, heeft veel geleden.  Het laatste stuk is een zand/grind weg en het lijkt wel op gegolfde ijzerplaat.  Wat een gerammel als je erover heen rijdt..... De gorge ligt wat achteraf en is eigenlijk alleen maar goed bereikbaar in de wintermaanden.  In de zomertijd (=regentijd) kan je er niet in of uit, want je moet altijd door het water en in de regentijd is dat te hoog.  Deze keer hadden we niet 1 maar meerdere oversteken door water, want overal was de weg uitgesleten en hadden zich kreekjes gevorm dwars door de oppervlakte van de weg.  Gelukkig was het nergens te diep om doorheen te rijden, dus kwamen we op onze bestemming aan zonder problemen.

Ook hier hebben grote veranderingen plaats gevonden en is alles gemoderniseerd.  Zestien jaar geleden, toen we hier voor het laatst waren, was het nog een echte bush kampeer plaats.  Gezellig, landelijk en niet duur.  Je had dan ook koudwater douches in de winter, maar daar waren we aan gewend.  Met een kruik warm water kom je een heel eind als je je haar wilt wassen.....  Enfin, nu niet meer dus.  Een Bush Resort is aangelegd en er is een camp kitchen, er zijn toiletten en warme douches en je betaalt door je neus!  Ik dacht even dat ik voor een week berekend werd, maar het was toch echt maar voor 1 nacht!  Maar ja, het is hier ongekend prachtig en we willen echt een paar dagen blijven, dus hebben we inmiddels vast een nacht bijgeboekt en verder zien we wel.  Helaas waren we vergeten dat het schoolvakantie is en dus heel erg druk, maar op dit moment, terwijl ik dit zit te tikken, is het nog steeds erg stil om ons heen. 

Het is hier heerlijk.  Bij aankomst reden we tussen de koeien door, die hier los over de weg lopen, want er is een homestead vlak bij en later zagen we nog kangoeroes en wallaby’s.

Vooral de wallaby’s zijn erg tam en heel mooi om te zien.  Ik ben de naam ervan vergeten, maar ze hebben een lief snoetje met een witte streep aan beide kanten.  Ik heb foto’s gemaakt, dus zal ze ook uploaden.  Verder zat er nog een kleine inheemse gecko tussen onze tuinstoelen toen we die uit de achterbak tevoorschijn haalden.  Die heb ik (na een foto) maar vrijgelaten in de wijde wereld.

Voor het eten hebben we nog een wandeling gemaakt naar een mooi uitzicht en meteen geprofiteerd van de ondergaande zon om nog wat foto’s te maken. 

Hopelijk is het morgen mooi weer en kunnen we een lange wandeltocht maken in de gorge.

donderdag 21 juni 2012

We vertrekken om 9 uur na een ontzettend koude nacht met rijp op het gras.  Gelukkig wisten we dat het in de winter in het binnenland, en een stuk boven zeeniveau, aardig koud kan zijn en hebben we diep onder de dekbedden geen kou geleden. Even een (raar verkleurde) foto van de bloemen die mee op reis gaan.  Die had ik net gekregen voordat we weg gingen en ik vond het zonde om ze in de vuilnisbak te gooien:

Tegen de tijd dat we in Dalby stoppen voor ons kopje koffie is het al weer aardig opgewarmd en laten we onze jassen uit.  (#623 – Thomas Jack Park - .......)   De volgende stop is voor de lunch, die we nuttigen aan de kant van de Warrego Highway ten hoogte van Boonarga (S26 47 680 E150 42 931).  Daarna rijden we door tot we trek krijgen in ons kopje koffie voor de middag en stoppen in Dulacca. (#639 – Dulacca Rest Area – S26 38 27 E149 58 52)  Hier maken we een paar foto’s die helaas op mijn mobieltje staan en die ik momenteel niet kan downloaden.  Wel nemen de tijd voor een wandelingetje en lopen daarbij langs een memorial hall die gebouwd is ter aandenking van de bestrijding van de Prickly Pear, een cactus die hier een tijd lang gegroeid heeft als onkruid en niet te bestrijden was zonder de invoer van een bepaald insect.  Die bestrijding is nagenoeg succesvol geweest.  Jammer eigenlijk dat het zo’n onkruid was, want de vrucht, de eigenlijke ‘peer’ was erg lekker.  Wij hadden hem vroeger in de tuin staan in Alexandra Hills.

Dan lopen we nog langs een gedenksteen en later langs een huis waar we een heuse spoorweg door de tuin zien lopen.  Ook daar heb ik foto’s van die ik later wel op mijn blog zal zetten.  We hebben een praatje gemaakt met de trotse eigenaar van het spoor en de nodige locomotieven, die blij was zijn prachtige locomotief aan ons te kunnen tonen.  Rijden kon niet, want na de hevige regens onlangs zou de spoorweg eerst weer schoongemaakt moeten worden.

Aangezien hier onze mobieltjes weer werkten hebben we meteen gebruik gemaakt van die mogelijkheid en zijn even gaan ‘geocachen’.  De cache was verborgen nagenoeg naast onze parkeerplaats, dus dat was een bonus.  Gevonden en gelogd.

We vervulden ook het eerste gedeelte van ons plan en dat was om via Roma te gaan.  Even voorbij deze plaats ligt Meadowbank ‘Museum’ Farm Stay (#648 – S26 34 53 E148 40 44), een favoriete verblijfplaats van ons, waar we twee jaar geleden ook een paar dagen verbleven hebben.  Helaas, en dat gebeurt met zovele dingen, hadden er veranderingen plaats gevonden en niet ten goede.  De eigenaar en aardige oude man, Don, die ons indertijd rondleidde door zijn beide museums (foto’s ervan op mijn blog Glaginye) was inmiddels overleden en het runnen van de campsite was overgenomen door zijn zoon.  De campsite was nu meer ‘geregeld’ en daardoor steriel.  Het was zijn charme van ‘farm stay’ eigenlijk een beetje kwijt.  Ook was de prijs enorm verhoogd.  We zijn er dus maar een nachtje gebleven.  Ook zij hadden overigens veel te lijden gehad van de overstromingen.  Het water was tot dichtbij de farm gestegen en ook nu konden we niet zo’n verre wandeling maken als de vorige keer, want er stond zoveel water in de kreek dat we er niet doorheen konden. Gelukkig was het nog steeds stralend weer en een stuk warmer, dus slapen was geen probleem.

On the road again....

Woensdag 20 juni 2012

De “Young Pups” gaan weer een paar weekjes op vakantie.  Het plan is om naar Cooktown te gaan, maar zoals dat gewoonlijk gaat met ons weten we dat niet zeker totdat we er arriveren.

We hebben wat warme kleding ingepakt en ook zomergoed en hopen op mooi, warm weer in het noorden.  We zijn de regen en bewolking zat en hopen de zon tegemoet te reizen.

Om een uur of half twaalf hebben we eindelijk de camper ingepakt, nog wat boodschappen gedaan en een bezoekje gebracht aan de bibliotheek.  Wat later dan gepland, maar we hebben geen haast.  We maken nooit gedetailleerde plannen voordat we vertrekken, dus dat doen we als we eenmaal op weg zijn.  We besluiten eerst naar Roma te rijden, via Dalby (ten noorden van Toowoomba), en daarna misschien neer te strijken in ons favourite Carnarvon Gorge National Park.  Van daar rijden we waarschijnlijk naar Mt. Isa via Emerald en Longreach.  Als we genoeg tijd hebben kunnen we misschien ook nog een bezoekje brengen aan de Hall of Fame aldaar.  Maar ja, misschien veranderen we onze plannen onderweg ook weer.  Je weet maar nooit....

Vandaag stoppen we in Kilcoy (Aston Park, nabij #505, Fred Greensil Lake, dat we niet zo snel konden vinden) voor lunch.  Aangezien we nog niets gekocht hebben voor eten doen we nog wat boodschappen en rijden om kwart voor drie weer aan.

Op weg naar onze volgende stop komen we behoorlijke wegwerkzaamheden tegen en moeten er zo’n 20 minuten wachten tot we weer door mogen rijden. Ik neem de gelegenheid waar om de boodschappen op te ruimen.  Het lijkt erop dat de werkzaamheden noodzakelijk zijn door de landverschuivingen als gevolg van hevige regen en overstomingen.  Er worden tenminste heel wat diepe goten aangelegd tegen de heuvels voor de afwatering en dikke, vette pijpen onder de weg door en de kant van het dal.

Om kwart voor vijf stoppen we voor de nacht bij een pub in Cooyar, “Drovers Rest” genaamd. (#475 – Swinging Bridge park - S26 58 54, E151 149 57) We betalen voor stroomgebruik, want we willen graag de laptop gebruiken zonder problemen en misschien nog naar een film kijken.  Geen kans op internet, want er is geen service, zelfs niet voor onze mobieltjes.  Vandaar dat ik alle blog updates maar in Word voorbereid en ze later overzet op het net.

Vandaag helaas ook nog geen foto’s want ik had mijn fototoestel te goed ingepakt.  Misschien morgen, als ik het niet vergeet.